Conjugaison de cogitāre en Latin
cogitārepenser, réfléchirrégulier
Praesēnsprésent
Actions en cours ou habituelles.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitō | |
| tū | cogitās | |
| is/ea/id | cogitat | |
| nōs | cogitāmus | |
| vōs | cogitātis | |
| eī/eae/ea | cogitant |
Imperfectumimparfait
Actions continues ou habituelles dans le passé.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitābam | |
| tū | cogitābās | |
| is/ea/id | cogitābat | |
| nōs | cogitābāmus | |
| vōs | cogitābātis | |
| eī/eae/ea | cogitābant |
Futūrum Ifutur
Actions qui auront lieu.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitābō | |
| tū | cogitābis | |
| is/ea/id | cogitābit | |
| nōs | cogitābimus | |
| vōs | cogitābitis | |
| eī/eae/ea | cogitābunt |
Perfectumpassé composé
Actions passées ayant un lien avec le présent.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitāvī | |
| tū | cogitāvistī | |
| is/ea/id | cogitāvit | |
| nōs | cogitāvimus | |
| vōs | cogitāvistis | |
| eī/eae/ea | cogitāvērunt |
Plūsquamperfectumplus-que-parfait
Actions achevées avant une autre action passée.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitāveram | |
| tū | cogitāverās | |
| is/ea/id | cogitāverat | |
| nōs | cogitāverāmus | |
| vōs | cogitāverātis | |
| eī/eae/ea | cogitāverant |
Futūrum Perfectumfutur antérieur
Actions achevées avant un moment futur.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitāverō | |
| tū | cogitāveris | |
| is/ea/id | cogitāverit | |
| nōs | cogitāverimus | |
| vōs | cogitāveritis | |
| eī/eae/ea | cogitāverint |
Subiūnctīvus Praesēnssubjonctif présent
Souhaits, doutes et possibilités au présent.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitem | |
| tū | cogitēs | |
| is/ea/id | cogitet | |
| nōs | cogitēmus | |
| vōs | cogitētis | |
| eī/eae/ea | cogitent |
Subiūnctīvus Imperfectumsubjonctif imparfait
Situations hypothétiques ou irréelles au passé.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitārem | |
| tū | cogitārēs | |
| is/ea/id | cogitāret | |
| nōs | cogitārēmus | |
| vōs | cogitārētis | |
| eī/eae/ea | cogitārent |
Subiūnctīvus Perfectumsubjonctif passé
Actions hypothétiques achevées.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| ego | cogitāverim | |
| tū | cogitāveris | |
| is/ea/id | cogitāverit | |
| nōs | cogitāverimus | |
| vōs | cogitāveritis | |
| eī/eae/ea | cogitāverint |
Imperātīvusimpératif
Ordres et demandes.
| Personne | Conjugaison | |
|---|---|---|
| tū | cogitā | |
| nōs | cogitāte |
cogitāre — questions fréquentes
cogitāre est-il un verbe régulier ?
Oui — cogitāre est un verbe régulier en Latin : il suit les terminaisons habituelles de son groupe.
Que signifie cogitāre ?
cogitāre est un verbe en Latin qui signifie « penser, réfléchir ».