Odmiana czasownika docere (Łaciński)
docereuczyć / nauczaćregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | doceo | |
| tū | doces | |
| is/ea/id | docet | |
| nōs | docemus | |
| vōs | docetis | |
| eī/eae/ea | docent |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docebam | |
| tū | docebas | |
| is/ea/id | docebat | |
| nōs | docebamus | |
| vōs | docebatis | |
| eī/eae/ea | docebant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docebo | |
| tū | docebis | |
| is/ea/id | docebit | |
| nōs | docebimus | |
| vōs | docebitis | |
| eī/eae/ea | docebunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docui | |
| tū | docuisti | |
| is/ea/id | docuit | |
| nōs | docuimus | |
| vōs | docuistis | |
| eī/eae/ea | docuerunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docueram | |
| tū | docueras | |
| is/ea/id | docuerat | |
| nōs | docueramus | |
| vōs | docueratis | |
| eī/eae/ea | docuerant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docuero | |
| tū | docueris | |
| is/ea/id | docuerit | |
| nōs | docuerimus | |
| vōs | docueritis | |
| eī/eae/ea | docuerint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | doceam | |
| tū | doceas | |
| is/ea/id | doceat | |
| nōs | doceamus | |
| vōs | doceatis | |
| eī/eae/ea | doceant |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docerem | |
| tū | doceres | |
| is/ea/id | doceret | |
| nōs | doceremus | |
| vōs | doceretis | |
| eī/eae/ea | docerent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | docuerim | |
| tū | docueris | |
| is/ea/id | docuerit | |
| nōs | docuerimus | |
| vōs | docueritis | |
| eī/eae/ea | docuerint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | doce | |
| vōs | docete |
docere — najczęstsze pytania
Czy docere to czasownik regularny?
Tak — docere to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy docere?
docere to czasownik (Łaciński) oznaczający „uczyć / nauczać”.