Vervoeging van cogitāre (Latijn)
cogitāredenken, overwegenregelmatig
Praesēnstegenwoordige tijd
Handelingen die nu of gewoonlijk plaatsvinden.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitō | |
| tū | cogitās | |
| is/ea/id | cogitat | |
| nōs | cogitāmus | |
| vōs | cogitātis | |
| eī/eae/ea | cogitant |
Imperfectumonvoltooid verleden tijd
Voortdurende of gewoonlijke handelingen in het verleden.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitābam | |
| tū | cogitābās | |
| is/ea/id | cogitābat | |
| nōs | cogitābāmus | |
| vōs | cogitābātis | |
| eī/eae/ea | cogitābant |
Futūrum Itoekomende tijd
Handelingen die zullen plaatsvinden.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitābō | |
| tū | cogitābis | |
| is/ea/id | cogitābit | |
| nōs | cogitābimus | |
| vōs | cogitābitis | |
| eī/eae/ea | cogitābunt |
Perfectumvoltooid tegenwoordige tijd
Handelingen uit het verleden met gevolg voor het heden.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitāvī | |
| tū | cogitāvistī | |
| is/ea/id | cogitāvit | |
| nōs | cogitāvimus | |
| vōs | cogitāvistis | |
| eī/eae/ea | cogitāvērunt |
Plūsquamperfectumvoltooid verleden tijd
Handelingen die vóór een andere handeling in het verleden klaar waren.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitāveram | |
| tū | cogitāverās | |
| is/ea/id | cogitāverat | |
| nōs | cogitāverāmus | |
| vōs | cogitāverātis | |
| eī/eae/ea | cogitāverant |
Futūrum Perfectumvoltooid toekomende tijd
Handelingen die op een toekomstig moment klaar zullen zijn.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitāverō | |
| tū | cogitāveris | |
| is/ea/id | cogitāverit | |
| nōs | cogitāverimus | |
| vōs | cogitāveritis | |
| eī/eae/ea | cogitāverint |
Subiūnctīvus Praesēnsaanvoegende wijs (tegenwoordig)
Wensen, twijfels en mogelijkheden in het heden.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitem | |
| tū | cogitēs | |
| is/ea/id | cogitet | |
| nōs | cogitēmus | |
| vōs | cogitētis | |
| eī/eae/ea | cogitent |
Subiūnctīvus Imperfectumaanvoegende wijs (verleden)
Hypothetische of onwerkelijke situaties in het verleden.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitārem | |
| tū | cogitārēs | |
| is/ea/id | cogitāret | |
| nōs | cogitārēmus | |
| vōs | cogitārētis | |
| eī/eae/ea | cogitārent |
Subiūnctīvus Perfectumaanvoegende wijs (voltooid)
Voltooide hypothetische handelingen.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| ego | cogitāverim | |
| tū | cogitāveris | |
| is/ea/id | cogitāverit | |
| nōs | cogitāverimus | |
| vōs | cogitāveritis | |
| eī/eae/ea | cogitāverint |
Imperātīvusgebiedende wijs
Bevelen en verzoeken.
| Persoon | Vervoeging | |
|---|---|---|
| tū | cogitā | |
| nōs | cogitāte |
cogitāre — veelgestelde vragen
Is cogitāre een regelmatig werkwoord?
Ja — cogitāre is een regelmatig werkwoord (Latijn) en volgt de standaarduitgangen van zijn groep.
Wat betekent cogitāre?
cogitāre is een werkwoord (Latijn) dat "denken, overwegen" betekent.