Odmiana czasownika dīcō (Łaciński)
dīcōmówić / powiedziećnieregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīcō | |
| tū | dīcis | |
| is/ea/id | dīcit | |
| nōs | dīcimus | |
| vōs | dīcitis | |
| eī/eae/ea | dīcunt |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīcēbam | |
| tū | dīcēbās | |
| is/ea/id | dīcēbat | |
| nōs | dīcēbāmus | |
| vōs | dīcēbātis | |
| eī/eae/ea | dīcēbant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dicam | |
| tū | dicēs | |
| is/ea/id | dicet | |
| nōs | dicēmus | |
| vōs | dicētis | |
| eī/eae/ea | dicent |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīxī | |
| tū | dīxistī | |
| is/ea/id | dīxit | |
| nōs | dīximus | |
| vōs | dīxistis | |
| eī/eae/ea | dīxērunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīxeram | |
| tū | dīxerās | |
| is/ea/id | dīxerat | |
| nōs | dīxerāmus | |
| vōs | dīxerātis | |
| eī/eae/ea | dīxerant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīxerō | |
| tū | dīxeris | |
| is/ea/id | dīxerit | |
| nōs | dīxerimus | |
| vōs | dīxeritis | |
| eī/eae/ea | dīxerint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīcam | |
| tū | dīcās | |
| is/ea/id | dīcat | |
| nōs | dīcāmus | |
| vōs | dīcātis | |
| eī/eae/ea | dīcant |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīcerem | |
| tū | dīcerēs | |
| is/ea/id | dīceret | |
| nōs | dīcerēmus | |
| vōs | dīcerētis | |
| eī/eae/ea | dīcerent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | dīxerim | |
| tū | dīxeris | |
| is/ea/id | dīxerit | |
| nōs | dīxerimus | |
| vōs | dīxeritis | |
| eī/eae/ea | dīxerint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | dīc | |
| nōs | dīcāmus | |
| vōs | dīcite |
dīcō — najczęstsze pytania
Czy dīcō to czasownik regularny?
Nie — dīcō to czasownik nieregularny (Łaciński), więc część form nie przyjmuje standardowych końcówek.
Co znaczy dīcō?
dīcō to czasownik (Łaciński) oznaczający „mówić / powiedzieć”.