Odmiana czasownika timēre (Łaciński)
timērebać sięregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timeō | |
| tū | timēs | |
| is/ea/id | timet | |
| nōs | timēmus | |
| vōs | timētis | |
| eī/eae/ea | timent |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timēbam | |
| tū | timēbās | |
| is/ea/id | timēbat | |
| nōs | timēbāmus | |
| vōs | timēbātis | |
| eī/eae/ea | timēbant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timēbō | |
| tū | timēbis | |
| is/ea/id | timēbit | |
| nōs | timēbimus | |
| vōs | timēbitis | |
| eī/eae/ea | timēbunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timuī | |
| tū | timuistī | |
| is/ea/id | timuit | |
| nōs | timuimus | |
| vōs | timuistis | |
| eī/eae/ea | timuērunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timuēram | |
| tū | timuērās | |
| is/ea/id | timuērat | |
| nōs | timuērāmus | |
| vōs | timuērātis | |
| eī/eae/ea | timuērant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timuērō | |
| tū | timuēris | |
| is/ea/id | timuērit | |
| nōs | timuērimus | |
| vōs | timuēritis | |
| eī/eae/ea | timuērint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timeam | |
| tū | timeās | |
| is/ea/id | timeat | |
| nōs | timeāmus | |
| vōs | timeātis | |
| eī/eae/ea | timeant |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timērem | |
| tū | timērēs | |
| is/ea/id | timēret | |
| nōs | timērēmus | |
| vōs | timērētis | |
| eī/eae/ea | timērent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | timuērim | |
| tū | timuēris | |
| is/ea/id | timuērit | |
| nōs | timuērimus | |
| vōs | timuēritis | |
| eī/eae/ea | timuērint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | timē | |
| vōs | timēte |
timēre — najczęstsze pytania
Czy timēre to czasownik regularny?
Tak — timēre to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy timēre?
timēre to czasownik (Łaciński) oznaczający „bać się”.