Odmiana czasownika cōgitāre (Łaciński)
cōgitāremyśleć, rozważaćregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitō | |
| tū | cōgitās | |
| is/ea/id | cōgitat | |
| nōs | cōgitāmus | |
| vōs | cōgitātis | |
| eī/eae/ea | cōgitant |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitābam | |
| tū | cōgitābās | |
| is/ea/id | cōgitābat | |
| nōs | cōgitābāmus | |
| vōs | cōgitābātis | |
| eī/eae/ea | cōgitābant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitābō | |
| tū | cōgitābis | |
| is/ea/id | cōgitābit | |
| nōs | cōgitābimus | |
| vōs | cōgitābitis | |
| eī/eae/ea | cōgitābunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitāvī | |
| tū | cōgitāvistī | |
| is/ea/id | cōgitāvit | |
| nōs | cōgitāvimus | |
| vōs | cōgitāvistis | |
| eī/eae/ea | cōgitāvērunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitāveram | |
| tū | cōgitāverās | |
| is/ea/id | cōgitāverat | |
| nōs | cōgitāverāmus | |
| vōs | cōgitāverātis | |
| eī/eae/ea | cōgitāverant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitāverō | |
| tū | cōgitāveris | |
| is/ea/id | cōgitāverit | |
| nōs | cōgitāverimus | |
| vōs | cōgitāveritis | |
| eī/eae/ea | cōgitāverint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitem | |
| tū | cōgitēs | |
| is/ea/id | cōgitet | |
| nōs | cōgitēmus | |
| vōs | cōgitētis | |
| eī/eae/ea | cōgitent |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitārem | |
| tū | cōgitārēs | |
| is/ea/id | cōgitāret | |
| nōs | cōgitārēmus | |
| vōs | cōgitārētis | |
| eī/eae/ea | cōgitārent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cōgitāverim | |
| tū | cōgitāveris | |
| is/ea/id | cōgitāverit | |
| nōs | cōgitāverimus | |
| vōs | cōgitāveritis | |
| eī/eae/ea | cōgitāverint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | cōgitā | |
| nōs | cōgitāte |
cōgitāre — najczęstsze pytania
Czy cōgitāre to czasownik regularny?
Tak — cōgitāre to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy cōgitāre?
cōgitāre to czasownik (Łaciński) oznaczający „myśleć, rozważać”.