Odmiana czasownika cogito (Łaciński)
cogitomyśleć, rozważaćregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogito | |
| tū | cogitas | |
| is/ea/id | cogitat | |
| nōs | cogitamus | |
| vōs | cogitatis | |
| eī/eae/ea | cogitant |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitabam | |
| tū | cogitabas | |
| is/ea/id | cogitabat | |
| nōs | cogitabamus | |
| vōs | cogitabatis | |
| eī/eae/ea | cogitabant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitabo | |
| tū | cogitabis | |
| is/ea/id | cogitabit | |
| nōs | cogitabimus | |
| vōs | cogitabitis | |
| eī/eae/ea | cogitabunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitavi | |
| tū | cogitavisti | |
| is/ea/id | cogitavit | |
| nōs | cogitavimus | |
| vōs | cogitavistis | |
| eī/eae/ea | cogitaverunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitaveram | |
| tū | cogitaveras | |
| is/ea/id | cogitaverat | |
| nōs | cogitaveramus | |
| vōs | cogitaveratis | |
| eī/eae/ea | cogitaverant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitavero | |
| tū | cogitaveris | |
| is/ea/id | cogitaverit | |
| nōs | cogitaverimus | |
| vōs | cogitaveritis | |
| eī/eae/ea | cogitaverint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitem | |
| tū | cogites | |
| is/ea/id | cogitet | |
| nōs | cogitemus | |
| vōs | cogitetis | |
| eī/eae/ea | cogitent |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitarem | |
| tū | cogitares | |
| is/ea/id | cogitaret | |
| nōs | cogitaremus | |
| vōs | cogitaretis | |
| eī/eae/ea | cogitarent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitaverim | |
| tū | cogitaveris | |
| is/ea/id | cogitaverit | |
| nōs | cogitaverimus | |
| vōs | cogitaveritis | |
| eī/eae/ea | cogitaverint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | cogita | |
| nōs | cogitate | |
| vōs | cogitate |
cogito — najczęstsze pytania
Czy cogito to czasownik regularny?
Tak — cogito to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy cogito?
cogito to czasownik (Łaciński) oznaczający „myśleć, rozważać”.