Odmiana czasownika cogitāre (Łaciński)
cogitāremyśleć, rozważaćregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitō | |
| tū | cogitās | |
| is/ea/id | cogitat | |
| nōs | cogitāmus | |
| vōs | cogitātis | |
| eī/eae/ea | cogitant |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitābam | |
| tū | cogitābās | |
| is/ea/id | cogitābat | |
| nōs | cogitābāmus | |
| vōs | cogitābātis | |
| eī/eae/ea | cogitābant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitābō | |
| tū | cogitābis | |
| is/ea/id | cogitābit | |
| nōs | cogitābimus | |
| vōs | cogitābitis | |
| eī/eae/ea | cogitābunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitāvī | |
| tū | cogitāvistī | |
| is/ea/id | cogitāvit | |
| nōs | cogitāvimus | |
| vōs | cogitāvistis | |
| eī/eae/ea | cogitāvērunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitāveram | |
| tū | cogitāverās | |
| is/ea/id | cogitāverat | |
| nōs | cogitāverāmus | |
| vōs | cogitāverātis | |
| eī/eae/ea | cogitāverant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitāverō | |
| tū | cogitāveris | |
| is/ea/id | cogitāverit | |
| nōs | cogitāverimus | |
| vōs | cogitāveritis | |
| eī/eae/ea | cogitāverint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitem | |
| tū | cogitēs | |
| is/ea/id | cogitet | |
| nōs | cogitēmus | |
| vōs | cogitētis | |
| eī/eae/ea | cogitent |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitārem | |
| tū | cogitārēs | |
| is/ea/id | cogitāret | |
| nōs | cogitārēmus | |
| vōs | cogitārētis | |
| eī/eae/ea | cogitārent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | cogitāverim | |
| tū | cogitāveris | |
| is/ea/id | cogitāverit | |
| nōs | cogitāverimus | |
| vōs | cogitāveritis | |
| eī/eae/ea | cogitāverint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | cogitā | |
| nōs | cogitāte |
cogitāre — najczęstsze pytania
Czy cogitāre to czasownik regularny?
Tak — cogitāre to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy cogitāre?
cogitāre to czasownik (Łaciński) oznaczający „myśleć, rozważać”.