Odmiana czasownika parare (Łaciński)
parareprzygotowaćregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | paro | |
| tū | paras | |
| is/ea/id | parat | |
| nōs | paramus | |
| vōs | paratis | |
| eī/eae/ea | parant |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | parabam | |
| tū | parabas | |
| is/ea/id | parabat | |
| nōs | parabamus | |
| vōs | parabatis | |
| eī/eae/ea | parabant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | parabo | |
| tū | parabis | |
| is/ea/id | parabit | |
| nōs | parabimus | |
| vōs | parabitis | |
| eī/eae/ea | parabunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | paravi | |
| tū | paravisti | |
| is/ea/id | paravit | |
| nōs | paravimus | |
| vōs | paravistis | |
| eī/eae/ea | paraverunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | paraveram | |
| tū | paraveras | |
| is/ea/id | paraverat | |
| nōs | paraveramus | |
| vōs | paraveratis | |
| eī/eae/ea | paraverant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | paravero | |
| tū | paraveris | |
| is/ea/id | paraverit | |
| nōs | paraverimus | |
| vōs | paraveritis | |
| eī/eae/ea | paraverint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | parem | |
| tū | pares | |
| is/ea/id | paret | |
| nōs | paremus | |
| vōs | paretis | |
| eī/eae/ea | parent |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | pararem | |
| tū | parares | |
| is/ea/id | pararet | |
| nōs | pararemus | |
| vōs | pararetis | |
| eī/eae/ea | pararent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | paraverim | |
| tū | paraveris | |
| is/ea/id | paraverit | |
| nōs | paraverimus | |
| vōs | paraveritis | |
| eī/eae/ea | paraverint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | para | |
| vōs | parate |
parare — najczęstsze pytania
Czy parare to czasownik regularny?
Tak — parare to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy parare?
parare to czasownik (Łaciński) oznaczający „przygotować”.