Odmiana czasownika amō (Łaciński)
amōkochaćregularny
Praesēnsczas teraźniejszy
Czynności dziejące się teraz lub nawykowo.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amō | |
| tū | amās | |
| is/ea/id | amat | |
| nōs | amāmus | |
| vōs | amātis | |
| eī/eae/ea | amant |
Imperfectumczas przeszły niedokonany
Czynności trwające lub nawykowe w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amābam | |
| tū | amābās | |
| is/ea/id | amābat | |
| nōs | amābāmus | |
| vōs | amābātis | |
| eī/eae/ea | amābant |
Futūrum Iczas przyszły
Czynności, które się wydarzą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amābō | |
| tū | amābis | |
| is/ea/id | amābit | |
| nōs | amābimus | |
| vōs | amābitis | |
| eī/eae/ea | amābunt |
Perfectumczas przeszły dokonany
Czynności przeszłe mające związek z teraźniejszością.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amāvī | |
| tū | amāvistī | |
| is/ea/id | amāvit | |
| nōs | amāvimus | |
| vōs | amāvistis | |
| eī/eae/ea | amāvērunt |
Plūsquamperfectumczas zaprzeszły
Czynności zakończone przed inną czynnością przeszłą.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amāveram | |
| tū | amāverās | |
| is/ea/id | amāverat | |
| nōs | amāverāmus | |
| vōs | amāverātis | |
| eī/eae/ea | amāverant |
Futūrum Perfectumczas przyszły dokonany
Czynności zakończone przed przyszłym momentem.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amāverō | |
| tū | amāveris | |
| is/ea/id | amāverit | |
| nōs | amāverimus | |
| vōs | amāveritis | |
| eī/eae/ea | amāverint |
Subiūnctīvus Praesēnstryb łączący czasu teraźniejszego
Życzenia, wątpliwości i możliwości w teraźniejszości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amem | |
| tū | amēs | |
| is/ea/id | amet | |
| nōs | amēmus | |
| vōs | amētis | |
| eī/eae/ea | ament |
Subiūnctīvus Imperfectumtryb łączący czasu przeszłego
Sytuacje hipotetyczne lub nierzeczywiste w przeszłości.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amārem | |
| tū | amārēs | |
| is/ea/id | amāret | |
| nōs | amārēmus | |
| vōs | amārētis | |
| eī/eae/ea | amārent |
Subiūnctīvus Perfectumtryb łączący dokonany
Zakończone czynności hipotetyczne.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| ego | amāverim | |
| tū | amāverīs | |
| is/ea/id | amāverit | |
| nōs | amāverīmus | |
| vōs | amāverītis | |
| eī/eae/ea | amāverint |
Imperātīvustryb rozkazujący
Rozkazy i prośby.
| Osoba | Koniugacja | |
|---|---|---|
| tū | amā | |
| nōs | amēmus | |
| vōs | amāte |
amō — najczęstsze pytania
Czy amō to czasownik regularny?
Tak — amō to czasownik regularny (Łaciński) i przyjmuje standardowe końcówki swojej grupy.
Co znaczy amō?
amō to czasownik (Łaciński) oznaczający „kochać”.